داستان مردي را که هرگز نمي شناختم شنيدم٬ که حتماً خدا مي خواست که اين داستان را بشنوم.
او رئيس امنيت شرکتي بود که باقيمانده اعضاي خود را از حمله به برجهاي دوقلو (نیویورک – 11 سپتامبر) دعوت کرده بود تا فضاي اداره خود را با آنها قسمت کنند. با صدايي پر از وحشت داستان اينکه چرا اين افراد جان سالم بدر بردند و همکارانشان کشته شدند را تعريف کرد. تمام داستانها تنها چيزهاي کوچکي بودند.
شايد شما ميدانيد که مدير آن شرکت به خاطر اينکه پسرش مهدکودکش شروع شده بود٬ آن روز دير به سرکار مي آيد.
شخص ديگري به خاطر اينکه آن روز نوبتش بود که کيک به سرکار بياورد٬ زنده مانده بود.
اما براي من جالبتر فردي بود که آن روز صبح يک جفت کفش قرمز نو مي پوشد. او مسافت زيادي را تا محل کار طي مي کند٬ ولي درست قبل از رسيدن به محل کار پاهايش تاول مي زند. جلوي يک داروخانه مي ايستد تا چسب زخم بخرد و به خاطر همين زنده مي ماند.
بنابراین حالا وقتي در ترافيک گيرکردم٬ به آسانسور نمي رسم٬ برمي گردم تا تلفن را جواب بدهم و...همه اين چيزهاي کوچک که مرا ناراحت مي کنند...
با خودم فکر مي کنم که اينجا دقيقاً همان جایي است که خدا مي خواهد من در آن لحظه باشم.
ميگويد: ?تا همچنانكه پروتستانتيسم مسيحي, اروپاي قرون وسطي را منفجر كرد و همة عوامل انحطاطي كه بهنام مذهب, انديشه و سرنوشت جامعه را متوقف, منجمد و سركوب نموده بود, بتواند فوراني از انديشه و حركت تازه به جامعه ببخشد تا روح تقليدي و تخديري و تمكين به مذهب فعلي توده را به روح اجتهادي, تهاجمي, اعتراضي و انتقادي بدل كند. تا سلاح مذهب را از دست عواملي كه به دروغ با اين سلاح, مسلح شدهاند تا قدرت خودشان را اعمال كنند و يا از آن دفاع نمايند, بگيرد. تا بدينوسيله جامعه بتواند با تكيه بر فرهنگ اصيل خويش به تجديد ولادت و احياي شخصيتِ فرهنگي خويش بپردازد و هويت انساني خود و شناسانة تاريخي و اجتماعي خود را در برابر هجوم غربي مشخص سازد.؟
هر چقدر برای رسیدن به اهدافمون سعی و تلاش بیشتری از خودمون نشون بدیم بیشتر از خوبی ها و پاکی ها سر شار می شیم.
اس ام اس زیبا و دلنشین زیر از سوی یکی از دوستان برایم فرستاده شده است :
این مسئله بیشتر جنبهی "نگرشی" دارد مبنی بر این که هر فرد میتواند و باید ذهن خود را باز نگاه دارد نسبت به ایدهها و افکار جدید، به روی کسب مهارتها و اخذ رفتارها و تصمیمهای جدید! در این دیدگاه هر فرد در هر سنی میتواند در خانه، در محل کار، در جریان تفریحات روزمره و با استفاده از فرصتهایی که برایش فراهم میشود به یادگیری بپردازد و آموزش را منحصر به فضاهای آموزشی نظیر مدرسه و آموزش عالی نداند.
