میلیونها نفر در این اردوگاه جان باختند ،  اما در میان آنها که ماندند ،

  ویکتور رشته مشترکی مشترکی یافت که برای بقایشان ضروری بود ،

 و آن عبارت بود از اینکه :

 تمام کسانی که زنده ماندند کار مهمی داشتند که باید در آینده انجام می دادند. کاری که فقط خودشان از عهد انجامش بر می آمدنند .

قدرت چشم‌انداز از زبان ژول باركر
ستاره‌ات را پرت كن توي اقيانوس!

ژول آرتور باركر، نويسنده و آينده‌پژوه مشهور، مدير انديشكده اينفينيتي[1] ـ يك كانون تفكر شناخته‌شده در سطح بين‌المللي ـ است. از سال 1974 تا كنون، ژول باركر، در نشريات مختلفي قلم زده و براي بيش از يك ميليون نفر در سرتاسر دنيا سخن‌راني كرده است.
او نخستين كسي است كه مفهوم تغيير پارادايم‌ها را به دنياي كسب‌وكار معرفي كرد. او كشف كرد كه مفهوم پارادايم كه تا آن زمان تنها در مباحث علمي به كار برده مي‌شد، مي‌تواند دگرگوني‌هاي انقلابي در تمام جنبه‌هاي زندگي بشر را توضيح دهد. ژول باركر، تا كنون با شركت‌هاي مختلفي در كشورهاي مختلف ـ سنگاپور، ونزوئلا، كانادا، مكزيك، و پرو ـ كار كرده است كه بعضي از آن‌ها برايش جنبه‌ي تجاري هم نداشته‌اند. او دوره‌ي كارشناسي‌اش را در دانشگاه مينوستا[2] گذرانده و تحصيلات تكميلي‌اش را در همان دانشگاه ادامه داده. است يك دكتراي افتخاري در رهبري چشم‌انداز از دانشگاه سنت‌مري[3] دارد و يك جايزه هم انجمن بين‌المللي آموزش به خاطر كارهايش در زمينه‌ي خلاقيت‌ آموزشي گرفته است. فيلم‌هاي آموزشي او، طرف‌داران زيادي دارند. متن زير، متن يكي از فيلم‌هاي آموزشي او با عنوان قدرت چشم‌انداز است .

دو جمله معروف از آقای  Joel Barker
"You can and should shape your own future; because if you don't someone else surely will."

شما میتوانید و باید آینده خود را شکل دهید. زیرا در غیر این صورت، مطمئناً شخص دیگری این کار را خواهد کرد.

"No one will thank you for taking care of the present if you have neglected the future."

هیچ کس از شما به خاطر توجه به امروز تشکر نخواهد کرد اگر که از آینده غافل شده باشید.

روزمرگی
روزمره گی یا مرگ روزها

تاریکم وشب از دل من میجوشد           تکرار به تکرار خودش میکوشد

تکراری ام آنقدر که حالا دیگر             پیراهنم از حفظ مرا میپوشد

روزمرگی/ یا به عبارت بهتر : هر روز/ مرگی/ یعنی ته نشین شدن ، میل به رسوب داشتن ، یعنی اضمحلال زودرس ، یعنی به قهقرا رفتن ، یعنی سقوط از نوع آزادش  ، یعنی واپس گرایی ، روزمرگی یعنی خو پیدا کردن به وضع موجود ، دل خوش بودن و دل سپردن به حفظ وضع موجود ، متقاعد شدن به ادامه وضع موجود ، ، یعنی رودرو شدن با کل نظام هستی ، بهار – تابستان – پائیز – زمستان – اینا یعنی تغییر ، تحول ، حرکت ، بقول دکتر شریعتی در شدنست که می توان بود.

روزمرگی یعنی در جا زدن ، یعنی ایستا بودن ، یعنی لخته شدن ، که نه حتی بدتر ، ،  نازل شدن ، انسان بقول همان بزرگوار یک مهاجر ابدیست ، اگر ایستاد دیگر نیس ، ... ، و تمام  خوش بختی ها  در ماندن ، هولناک ، و مرگ آمیز ، در رفتن است که می توان لااقل ماند .

روزمره گی یعنی زل زدن به تاریکی ، خیره  شدن به سایه ، یعنی عدم اعتقاد به بهبود مستمر ، یعنی دل سپردن به عادات قدیمی  ، یعنی منجمد شدن ، بعنی خوش خیالی ، یعنی عنقریب ، بیرون افتادن  از میدون رقابت یعنی هدف کیلویی چند؟ یعنی موقع دویدن فقط به پاها و کفشات نگاه کنی و نبینی که داری میری تو دیوار.

 جهان و محیط اطرافمان در حال تغییر است ، در چنین شرایطی ، هیچ چیز ، خطر ناک تر از ، دل بستن ، به کامیابی های دیروز نیست . آلوین تافلر

 به آرامی آغاز به مردن می کنی ، .... اگر برده عادات خود شوی، اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی...اگر روزمرگی را تغییر ندهی ،  اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی، ... ، اگر از شور و حرارت،از احساسات سرکش، و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا میدارند و ضربان قلبت را تندترمی کنند،  (شعرى از پابلو نرودا )

 چگونه از دست آن در امان بمانیم ؟؟؟؟