می گویند در جنگ جهانی دوم دختری که در جنگ ؛ در اوضاع بدی بسر می برد به پدر فرزانه خود نامه ای نوشت و از اوضاع بسیار بدی که در اسارت بر او می گذشت به پدرش گله و شکایت کرده بود پدر در نامه ای که به او نوشته بود با چند کلمه آرامش گذر از دوران سخت را بر او هموار کرد و این جملات :
دخترم از پشت میله های زندان دو نفر داشتند به بیرون نگاه می کردند یکی آسمان لاجوردی را و زیبائی آنرا می نگریست و محو و متحیر از زیبائی آن شده بود و دیگری نیز به گل و لای کوچه پشت زندان خیره شده بود ؛ تو سعی کن دیدگاه اول را داشته باشی .
این حکایت یاد آور جمله معروف آقای وین دایر در کتاب معروف ایشان تحت عنوان زیر است .
You Will See it When You Believe it « باور کنید تا ببینید »
لينك مطلب | نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388
توسط
امیر حسین
|
