چند مورد پیش آمده که با افرادی مواجه شدم که زمانی پست و مقام بالایی داشتهاند و اینک از اوج به
حضیض افتادهاند!
برخورد با این افراد و چهرههای غمگینشان به نظرم بیش از آن که عبرتانگیز باشد، رقتانگیز است. میدانم نیل به قدرت، افراد را مست میکند و با این که همه میدانیم فاصلهی تکیه بر منصب و فروافتادن از آن معمولاً چندان زیاد نیست و به عبارتی میزهای ریاست به کسی وفا نکرده، اما در عجبم که چطور کمتر کسی است که به مقامی برسد و در توهم همیشگیبودن آن گرفتار نشود و به تبع آن رفتارهایی از او از سر نخوت سر نزند که دیرتر یا زودتر مایهی تمسخر و پوزخند و... افراد مرئوساش شود!
لينك مطلب | نوشته شده در سه شنبه نهم تیر 1388
توسط
امیر حسین
|
